Het is nog niet zo laat maar de avond is gevallen, achter die berg daar links van het ziekenhuis. Ik wacht op de bus. Je moet hier nooit ongeduldig zijn terwijl je wacht, integendeel, als de bus je niet aanstaat van kleur of je vindt dat er toevallig te veel luidruchtige pubers op zitten, dan laat je die gewoon passeren. Het was zo’n dag - ik denk dat ik gesuikerde nootjes at- ik nam de volgende.
Op dit moment zijn ze de hoofdbaan aan het herleggen, wat ervoor zorgt dat de bus moet slingeren van links naar rechts om zich een weg te banen langs de wegomlegging. Daar waar er versmallingen zijn, is het uitkijken dat je vingers niet door de ruit steken. Chauffeurs blijven op twee banen rijden daar waar het voor ons al lang niet meer mogelijk is. Op elkaar gepropt stuiven we toeterend naar de volgende bushalte en dan hoor je het gekraak van de spiegel die net wordt afgereden en het splijten van de carroserie aan de deur van de chauffeur. Gelukkig was het allemaal niet zo erg, geen gewonden enkel het gemor van de inzittenden. Een paar seconden later zitten ze er allemaal weer gelaten bij, wachten af (mensen hebben hier veel geduld) en breien verder of geven de baby opnieuw de borst. We staan stil. Terwijl de jongedame naast me vraagt waar ik heen ga en van waar ik kom, tikt ze met haar ring op de ruit. Ondertussen staat onze chauffeur al 10 minuten te discussiëren met de vrachtwagenchauffeur. En dan gebeurt het, er heerst plotsklaps een samenhorigheid van alle inzittenden die beginnen te bonken op de ruiten, ze roepen naar de chauffeur en ik zie wat ik niet verwacht. De chauffeurs knikken naar elkaar en elk gaat naar zijn eigen stoel, rijden maar!
Hebben we daarom bijna een kwartier stil gestaan?
Ja!
hehe, heerlijk herkenbaar.. ik was gisteren nog aan het denken dat ik gent leuker vond toen er nog geen schermpjes ophingen bij de haltes met het aantal minuten (2? 7?) dat je nog moet wachten op de volgende bus. x
BeantwoordenVerwijderen