Mijn eerste dag op het project was woensdag, de dag voor een feestdag.
Bij aankomst aan de deur van het huis waar het ‘schooltje’ of beter ‘na-schooltje’
is gevestigd, stonden al 2 enthousiaste kindjes op de deur te bonken.
“Ola tia…” riepen ze me toe.
Al snel werd de deur geopend door één van de andere jongsten. Joel of Daniel ,
één van een tweeling.
Direct nog 6, 8, 12 ogen op mij… allen heel enthousiast en tegelijk nieuwsgierig,
‘qui en es?’ Wie is dat?
Al vlug vond ik een plek om één van de kindjes te helpen met huiswerk.
Zoveel huiswerk, ocharme, terwijl de meesten aan hun schilderwerk verder
mogen werken. De vrijwilligers die vertrekken, hebben als laatste activiteit voor
elk kind een t-shirt voorzien die ze zelf mogen beschilderen.
Maar voor sommigen eerst huiswerk, pas dan schilderen, het motiveert zeker…
cijfers vliegen op papier, sommen, vermenigvuldigen, delen, …
Plotse commotie en spanning, er passeert een parade op straat en de deur vliegt
open, ‘tia…tia…‘ alle kinderen op straat. Dansend, juichend en met een klein
hartje roepend naar de gemaskerde figuren. Een kleintje trekt aan mijn broek en
verstopt zich gillend achter mij.
De parade op straat slingert zich tussen de auto’s en vrachtwagens door.
Eens terug binnen komt al snel het moment van opruimen, handen wassen en
eten.
Alle kindjes krijgen een ‘lunch’ (een broodje en iets zoetigs om te drinken) en
daarna… tanden poetsen.
Op vrijdag is er niet veel huiswerk, dus vooral spelen, en knutselen.
De vorige vrijwilligers zijn er hun laatste dag, en met de nodige kadootjes en
kaartjes van de kinderen wordt afscheid genomen. Ik voel en zie hoe moeilijk het
voor sommigen is, vooral voor de begeleiders.
Wat zijn die gastjes blij, en uitgelaten
ze vertrekken naar huis met een ‘lekstok’ en hun eigen t-shirt.
‘Hasta Lunes, tia’ roepen ze naar me …sommigen zwaaien
anderen.. een knuffel, een zoen…
Griet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten