Ik ben overweldigd door vreugde, eindelijk in Cuzco. Ik krijg onmiddellijk het goede nieuws dat ze me verwachten in het ziekenhuis en dat ik al in een roulement opgenomen ben. Griet zit naast me in de taxi, onderweg naar ons appartement en ik vermoed dat ze enkel van een bed droomt. Daar aangekomen smijt ze zich op het onopgemaakte bed, met een frons op haar voorhoofd die hoofdpijn verklapt.
We drinken coca-thee, kauwen op de bladeren en met nog een lichte druk in het hoofd gaan we op bezoek naar het ziekenhuis. Jammer genoeg kan ik mijn ogen niet geloven maar ik wacht met oordelen. Ze zijn nog steeds enthousiast en ik mag zelfs diezelfde dag nog beginnen, wat ik vriedelijk afwijs gezien mijn “slappe” toestand.
Gewrongen in een busje staan we met krom lichaam te lachen met de muziek op de radio; http://www.youtube.com/playlist?list=PL964EC819FE75D841 maar “schuffeling” zat er niet in voor ons. We voelen ons direct goed in Cuzco. Door de straten horen we plots een gejoel, gejubel en getier. Naast mij doet een winkelier snel zijn grote, blauwe deuren dicht, wat mij even angstig maakt, maar het blijkt een grote groep studenten te zijn die op straat komt uit protest voor de busprijzen. Op elke bus die ze spotten in de stad wordt in grote letters 0.60 geschreven, omdat de prijs met 0.10 Soles was gestegen (= 2 eurocent). Ze zingen hun slogan onder gejuig en applaus van de mensen in de straat, ik krijg er kippenvel van. Omdat we nu niet meer op de bus kunnen, besluiten we te voet te gaan, wat ons meteen sympathisanten van de optocht maakt, we wandelen in dezelfde richting naar de grote avenue.
’s Avonds in San Jeronimo, het dorp waar we verblijven, wordt er een feest aangekondigd. Aankondigen betekend hier bommetjes in de lucht schieten. Ik cross naar boven met mijn camera –wat me meteen benauwt en kortademig maakt, met een pols van 120sl/min- maar ik zie een bont gekleurde menigte, sommigen verkleed, dansend de straat voor me ingaan. Daar op het plein verzamelen ze. Het feesten gaat door tot een stuk in de nacht, en dat op telkens het zelfde ritme, hetzelfde geschuifel, hetzelfde getrommel. En iedereen kent de pasjes, zelfs de kleintjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten